Zaterdagochtend 27 september, 09:00.
De wekker gaat. Ik kijk naar buiten en zie de zon doorkomen. Reikhalzend naar de buitenlucht doe ik het raam open en haal mijn neus eens goed op. Om vervolgens half te stikken in mijn eigen snot. Dit beloofd een fantastische dag te worden.
Na de buik gevuld te hebben met pindakaas, brood en fruit vertrekt de eenkoppige karavaan naar de thuishaven van Odin. Bij binnenkomst in de kantine, die later op de dag gerund werd door Baron, Freef, Lamine en ondergetekende, hoor ik een rokerige stem iets onverstaanbaars roepen. Uit vermoeid- en verwardheid roep ik "ja doe maar". Een oogwenk later wordt ik verrast door een gigantisch dikke man van mid 20 met drie koffies in zijn vettige klauwen. Ik krijg er slechts 1, Lamine eiste de tweede op en de dikke doch masculine kerel drinkt gulzig de derde op.
Terwijl dit schouwspel zich afspeelt tikt de klok 10:01 aan en Jules strompelt het gebouw binnen. Pablo is er natuurlijk als de kippen bij en deelt, vrijgevig als hij is, direct een riante boete uit. Uiteindelijk is een derde van het team te laat en wordt het teamweekend weer een stuk goedkoper.

Het 15 koppige team, zonder leenspelers(!), huppelde de kleedkamer in. Dimi vond het nodig eigenhandig alle shirts uit te delen om vervolgens pas na 10 minuten zijn eigen shirt te vinden en aan te doen. Na een milde doch motiverende speech van coach Dana en Stella was het tijd voor de warmingup. Maarja, waar doe je dat als erg-jong-FC Utrecht tegen NEC speelt op ons veld. Precies, naast het veld. Tussen de bomen en gevallen takken en met een flink beschadigd biljartlaken als vloerbedekking. Eenmaal warm, scherp en uitgelachen door een langslopend dameseftal van FC Utrecht konden we eindelijk beginnen.

Ondergetekende kreeg het al vroeg in de wedstrijd op zijn heupen en bereikte met bal de achterlijn. Een strakke lage voorzet volgde. Balkunstenaar Dimi wist de bal er dankzij zijn creatieve aanname vanaf 3 meter niet in te krijgen. Erg volgden nog wat kleine kansen, maar de eerste treffer was voor de Meern. Het duurde niet lang tot wij weer aan zet waren. Michiel speelde zichzelf vrij door de palen van de laatste centrale verdediger, die tevens op de middenlijn stond, en ging 1 op 1 met de keeper. Ieder weldenkend mens had een simpele lob over de keeper geprobeerd. De oud FC Utrecht legende Bosma blijkbaar niet, en schuift 'm soepeltjes strak over de grond tegen de linkerpaal aan. Zijn voorbarige gejuich eindigde als de terechte winnaar van de COTM.
Uiteindelijk komen we nog wel op 1-1 voor de rust.
Van de tweede helft kan ik me niet zo veel meer herinneren door al het opgestapelde snot dat zich in mijn hoofdholtes bevond. Pas vanaf het moment dat ik het veld moet ruimen voor agressieve Maf begint mijn bovenkamer weer te werken. Ramses brengt de spanning in deze fase van de wedstrijd weer mooi terug door buiten zijn strafschopgebied hands te maken. De scheids interesseert het niet. Die heeft namelijk al wel zin in de baco's op het kampioensfeest van Odin 3. Dit bewijst hij later nogmaals, wanneer Ramses een tegenstander oppakt en uit zijn vijf meter gebied wil gooien. Genoemde opponent bleek Shaffy namelijk eerder aangevallen te hebben. Dit is echter nooit bewezen, en Odin speelt vrolijk met 11 man verder.
Een paar minuten later heeft Odin de wedstrijd weer wat meer onder controle. Barhoofd Baron stuurt Bosma diep, Bosma weet aan de bal te komen en door wat sukkelig verdedigend werk van de Meern weet hij de 2-1 te scoren. Dit is tevens ook de eindstand. Een luid applaus klinkt vanuit het meegereiste thuispubliek.
Odin 3, oftewel de koploper, geniet nog met volle teugen van de rest van de dag. Er wordt een monsteromzet gedraaid achter de bar en bij de snackverkoop. De koude met saus doorweekte broodjes bal en verbrande frieten vlogen over de toonbank. Al met al een ontzettend geslaagde dag en we zijn klaar voor de wedstrijd tegen EDO volgende week zaterdag om 14:00. Tot de volgende!

-Kampioensfeest: zaterdag 16 mei 2026-