Wedstrijdverslag: Montfoort – Odin Heren 3 (Hornbach)

Verteld door: Derde aanvoerder Maf Ratthijsen

Het is vrijdagmiddag, een uur of vier. Nog druipend van de vroegtijdig gestaakte pot tegen Faja, verschijnt de selectie voor het duel met Montfoort. Wat meteen opvalt: we reizen met een krappe bezetting. En nog verontrustender – geen Eef, geen Lamine op de lijst. Ik wist wat dat betekende. De spanning zou hoog oplopen, dus het was aan mij, als ervaren Hornbacher, om de rust te bewaren en mezelf te onderscheiden als onbetwiste derde aanvoerder.

Na een onrustige nacht stond ik vastberaden op. Vandaag was de dag waarop al het harde werk beloond moest worden. De reis naar Montfoort was… opmerkelijk. Eerst een stortbui van bijbelse proporties, daarna overal VOC-vlaggen die de sfeer er niet beter op maakten. Rond 13:31 (aldus tijdwaarnemer Kevin) druppelden de Hornbachers binnen bij het complex van Montfoort. Klaar voor de strijd.

In de kleedkamer kwam het eerste obstakel: de aanvoerdersband. Blijkbaar was die niet ontworpen voor mijn bicepsomtrek. Dat verraste me, want Eef zit vaker in de sportschool en Lamine is tenslotte een voetballer van internationale allure. Gelukkig wist de medische staf met wat tape en een enkelbandje een noodoplossing te fabriceren, zodat er tenminste nog wat bloed naar mijn hoofd kon stromen.

Coach Stella noemde de opstelling op. Geen grote verrassingen — op een kleine ruil tussen Sem en Kevin na, waardoor het middenveld bestond uit Freek, Kevin en ondergetekende. Onder mijn bezielende leiding draaiden we een solide warming-up, en vlak voor de aftrap sprak ik het team toe: “We gaan ervoor, mannen". "Vandaag bouwen we iets moois.”

De scheids floot voor het begin, precies op het moment dat de hemel opnieuw openbarstte. Montfoort begon fel, speelde veelvuldig de lange bal en werd een paar keer gevaarlijk. Gelukkig stond invaller-keeper Justus als een muur. Na twintig minuten begon echter de pump in mijn arm ietwat af te nemen — de aanvoerdersband zakte langzaam af. Misschien toch die hammer curls thuis moeten laten voor wat het was. Vervelend genoeg zag trainer Stella het meteen… en besloot te wisselen. Sta je dan, met je goede gedrag.

In de tweede helft mocht ik gelukkig snel weer opdraven, maar het weer en het veld werkten niet mee. Na een snelle omschakeling lukte het Noah dit keer niet om de spits van de tegenstander uitglijdend uit te schakelen en Montfoort profiteerde: 1-0. Even later, na een rommelige corner, viel ook de 2-0. Tijd voor het Hornbach-slotoffensief. We drukten Montfoort terug, creëerden kansen, maar steeds zat er wel een been, een keeper of een nat stuk gras tussen. Ondanks hard werken bleef de aansluitingstreffer helaas uit. Toen de scheids floot, dropen we af – nat, koud, maar niet gebroken.

In de kleedkamer wist ik de mannen gelukkig snel te overtuigen dat we in principe nog steeds kampioen gaan worden. Op naar Hercules