Op zaterdag 21 maart mocht Hornbach aantreden tegen het altijd goed geregelde Hercules. Een kleine, maar topfitte spelersgroep heeft uiteindelijk de oversteek gemaakt naar het achterste veld, waar door inefficiënt tuinieren het schaamhaar van Daan er rond deze tijd van het jaar nog beter bij lag. De nasleep van ons bekerseizoen is inmiddels het hardst voelbaar, wat resulteerde in een wedstrijdformulier met 7 fitte spelers, 2 halfjes, 1 met 9 teennagels en Maf. Erg fijn dus dat we versterking kregen van drie toppers aan leenspelers. Helaas had leenspeler Yorick na de eerste helft schoonfamilieverplichtingen. Ik denk nu even voor iedereen, maar de voornaamste reden om op voetbal te zitten is toch juist dat je op zaterdag niet per ongeluk bij je schoonfamilie hoeft aan te sluiten? Ik denk dat we het daar met z’n allen over eens kunnen zijn, behalve Sjoerd. Dit weekend was namelijk een van zijn weinige schoonfamilievrije weekenden van het jaar. Om hem in München volledig uit zijn dak te zien gaan, gaf de groep toch een bijzonder warm gevoel.

Ramses, beter bekend als oorbelletje (lees vooral het verslag door om de oorsprong van deze prachtige bijnaam te ontdekken), was net terug van zijn vierde wintersport dit jaar en mocht als vanouds het doel verdedigen. Vooralsnog rekenen we erop dat hij er dit seizoen nog één à twee skitrips bij pakt. Mocht een doelman (minstens vijf jaar ervaring, blessure-behandelvaardigheden zijn een pré) dit verslag lezen: vice-aanvoerder Noah hoort graag van je.

Ko en Ivo waren er trouwens ook, maar eigenlijk vooral om Milaan–San Remo te kijken in een zonnige dug-out. Best grappig om te bedenken dat de zon aan de andere kant stond en zij het daardoor koud hadden.

De wedstrijd verliep volgens mij best goed. Helaas scheurde de glazen hamstring van Emiel al vroeg in de eerste helft doormidden en moesten we halfje nummer 1, Mr. Razor, inbrengen. Dat ging lekker en we kwamen volgens mij op een 0-3 voorsprong. Het venijn zit hem echter altijd in de staart. Na wat geklungel en een penalty tegen (bal tegen de steunarm) had Hercules, en vooral de blonde spits, er weer zin in. Nadat hij Noah al meermaals had gepest met trekken en duwen, richtte hij zich hierna op Ramses. Je denkt natuurlijk dat Ramses makkelijk te pakken is: je maakt of een opmerking over zijn rode haar, of over het feit dat hij bij een doeltrap de bal nauwelijks uit de zestien krijgt. Maar de blonde ekster zag een glinsterend ringetje, en zo is de naam oorbelletje ontstaan. Prachtig.

Het venijn zat ook hier weer in de staart van de wedstrijd. Ghauqharmhyhan‑Yhuoan scheurde zijn hamstring tot achter zijn oren af en ook bij Noah ging iets mis in zijn corpus. Beide mochten vervolgens lekker gaan aanjagen in de spits, wat betekende dat er nog maar acht fitte mensen op het veld stonden, en Maf. Met het oog op de footywedstrijd van maandag moesten ondergetekende en Frikka toch nog iets uit de hoge hoed toveren om fit bij het fluitsignaal aan te komen. Dah Hoogh stond namelijk op het programma en dat is volle bak, wat betekent: sparen. Door wat vriendelijk gemopper op de scheidsrechter mocht ondergetekende vroegtijdig het veld verlaten met een gele prent. Frikka volgde niet veel later, nadat hij de grensrechter de huid vol had gescholden in het Spaans. Die gele kaarten waren voor ons natuurlijk vervelend, omdat ze zo laat in de wedstrijd kwamen en we minder rust hadden voor maandag, maar de jongens in het veld realiseerden zich dankbaar dat dit betekende dat de conditie weer wat bijgespijkerd kon worden. Veel wedstrijden zijn geannuleerd, dus wat extra wedstrijdritme was welkom. De jongens hielden knap stand tegen de laatste aanvalsgolven van Hercu en we mochten douchen met een 2-3 overwinning. Trots! Volgende week Wijkers: de teller staat nu op 13 aanwezigen. Spannenddddd.